Hep söyleriz ya Sarıyer’li olmak ayrıcalıktır , Sarıyer’de doğan havasını soluyan suyunu içen Sarıyer’den vazgeçemez diye doğrudur.

Yıllarca en gözde tatil beldelerine bile gitsem en fazla bir hafta sonra Sarıyer tütmeye başlardı gözümde. İstanbul’a döndüğümde  minibüsle Hacı Osman  bayırından inmeye başladığımda içimde bir kıpırtı olurdu . Sanki bir  sevgiliye kavuşmanın heyecanı gibi.

    Köşemin başlığını “ Uzaklarda bir Sarıyer’li “ Üsteki satırları yazan biri neden uzaklarda ? Diye düşünebilirsiniz. Aslında  iki yıl önce “ Sarıyer’e Mektup Var “ adı altında düzenlenen yarışmada üçüncü olan yazımda  dile getirdiklerim bu günlerin habercisi gibiydi . İlk yazımda buna yer vermek istedim. Sonrasında yine yaşama biçimim olan tiyatro ile ilgili dilim döndüğünce bir şeyler karalamaya çalışacağım.

Bütün dostlara  selamlar sevgiler

Müşfik Saltık

“ Sarıyer’e Mektup Var “

Sarıyer’im

Yüzüne bakacak yüzüm olmadığından bu satırlarla dökmek istedim içimi sana.

Kırk beş yıl önce sende açtım dünyaya gözümü . Tıpkı babam gibi , dedem gibi onlarında dedeleri gibi . Soğuk kışları sularıyla nam salmış adını onlardan almış sular caddesindeki evimizde .Yazları en güzel köylerinden Kilyos’da ki dede evinde geçti çocukluğum. Öylesine bakir öylesine sakindin ki geniş bir ailenin fertleri gibiydi senin koynunda yaşayanlar .Denizinle , yeşilinle tertemiz havanla dört bir yanını kaplayan ormanlarınla cennetten bir parça gibiydin.Öylesine tutkundu ki sende doğup büyüyenler  hediye edilse onlara dünyada ki en güzel yerler yapamazlardı sensiz yine geri dönerler. Sen her şeyin en mükemmelini cömertçe serdin önümüze , ama biz sahip çıkamadık değerlerimize. Hor kullandık yıllar yılı çağdaşlaşma adına yerle bir ettik güzelim tarihi konaklarını , yalılarını . Beton yığınlarıyla doldurduk dört bir yanını . Bizler sahip çıkamayınca bizim olana İstanbul’a göçenler de başladılar dağını bayırını talana .Bütün güzelliklerin kangrenli yaralar gibi sarıldı betonlarla , Sonrasında sonradan zengin olanlar gözünü diktiler sana . Kalan ormanlarına yemyeşil çayırlarına saldırdılar . Dev gibi kestane ağaçlarını , çınarlarını çamlarını , erguvanlarını söküp köklerinden yerlerine villalardan oluşan siteler kondurdular asfaltla , betonla kapladılar her yanını sonra beton çiçekliklere bodur ağaçlar yerleştirip dekorasyon yaptılar. Artık ne uçsuz bucaksız ormanların kaldı ne tarihi ahşap konakların  , ne envai çeşit balıkla dolu tertemiz denizin , ne toplu iğneyle olta yapıp balık tuttuğumuz billur gibi akan derelerin ne de dillere destan memba suların.

Balıkçı tezgâhlarında artık Norveç’ten ithal ettiğimiz dondurulmuş uskumrular yatıyor. İstasyonlar açtılar senin  dört bir yanına adamlar sular caddesinde , çukur çeşmede, Çırçırda , Kılıç pınarda , Hünkârda damacanayla su satıyorlar.  Eski bir şarkı vardı    “ Çok mesire yerleri gördüm ille de Sarıyer  “ diye başlardı artık  güzelim mesire yeri Sarıyer o eski şarkıda kaldı. Halâ akıllanmadık , halâ seni yok etmeye çalışmaktan usanmadık . Var gücümüzle yükleniyoruz kalan üç beş yeşil köşeni de bitirmek için plansız yapılarla seni hepten yok etmek için. Ne sunacak bir mazeretimiz var sana ne özür dileyecek yüzümüz . Senin kıymetini bilemedik .Şimdi suç seninmiş gibi Sarıyerliler yakınıyorlar Sarıyer artık yaşanmaz oldu diyorlar . Sana teselli olur mu bilmem  son sözlerim Göç etmek için başka bakir yerler arayanlar bulamıyorlar senden farkı kalmamış ne Karadeniz’in ne Akdeniz’in ne de Ege’nin. El birliğiyle hallettik   güzelim memleketimizi  kime ne diyelim.

Müşfik SALTIK